तू

This is the post excerpt.

Advertisements

तू अशीच रहा….
अवखळ वाऱ्यासारखी,
नुकत्याच उमललेल्या कळीसारखी,
दवबिंदूंनी भरलेल्या पानासारखी,
कधीही बदलू नकोस स्वतःला
भ्रमरांनी कितीही गुंजारव केला भोवती..

तू अशीच रहा..
सूर्याच्या तेजस्वी प्रकाशासारखी,
ताऱ्यांप्रमाणे शीतल लुकलुकणारी,
ज्योतीप्रमाणे तेवून दुसऱ्यांना प्रकाशणारी,
कधीही बदलू नकोस स्वतःला,
कितीही ग्रहणे आली तरी…

तू अशीच रहा…
निखळ वाहणाऱ्या झऱ्यासारखी,
जीव अमर करणाऱ्या सुधेसारखी,
सागराला मिळण्याची ओढ असणाऱ्या नदीसारखी,
कधीही बदलू नकोस स्वतःला,
गडगडाटी पाऊसधारा कोसळल्या तरीही…

तू अशीच रहा…
निरभ्र आकाशासारखी,
ग्रह-चंद्र-सूर्य-ताऱ्यांच्या आकाशगंगेसारखी,
क्षितिजापल्याडच्या असिमीत अंबरासारखी,
कधीही बदलू नकोस स्वतःला,
काळ्या मेघांनी गर्दी केली तरीही…

तू अशीच रहा…
जशी आहे तशीच,
स्वतःच्या गुणदोषांसहीत,
कधीही बदलू नकोस स्वतःला,
या अभिलाषी जगासाठी…।।
       -निशिगंधा बबनराव दिवेकर

एक दिवा

images (1)

अस्तास जातो तो सूर्य,
मनी गर्द काळोख होतो.
टिपूर चांदण्यातही चंद्र
तुझाच वेध घेतो.
स्वप्नरथांवर स्वार होऊन
तू अलगद डोकावतो.
निद्रिस्त साऱ्या दिशा तरीही
एक दिवा मात्र मिणमिणतच राहतो..

एकटेपण

images (18)

हल्ली हवंहवसं वाटायला लागलयं..

एकटेपण..

चहूबाजूंनी शांतता, कुणीचं नाही बघणारं

सळसळणारा वारा, धरती आणि  निळभोर आकाश..

सगळ्यांमध्ये फक्त एकच श्वास,

स्वतः चा विचार करणारा,

विचारांच्या धाग्यात एकटाच गुंफणारा,

खरचं हवंहवंसं वाटतयं..एकटेपण..

ना कुणाचा खांदा टेकायला,

ना कुणाचा अबोल स्पर्श,

ना कुणाचा मायेचा शब्द,

फक्त एकच मन..अनेक प्रतिबिंब असणारं..

भावनांची एकेक कळी उलगडणारं,

धडपडत्या काळाच्या व्रणांवर

हळूवार फुंकर घालणारं,

निश्चयाच्या उमेदीने उभं रहायला लावणारं,

आठवणींच्या गर्तेत हळूच अश्रू ढाळणारं,

असं एकटेपणं..एकचं ह्रदय सामावलेलं..

मनाचा एकेक कप्पा उघडणारं,

गालातल्या गालात हसणारं,

कुणाच्यातरी आठवणीने लाजणारं,

स्वतःमधला स्व शोधून देणारं,

असं एकटेपणं..हवहवसं वाटतयं.

© All rights reserved.

तू माझा किनारा

images

मी एक बेभान उसळणारी लाट..

तू एक तटस्थ किनारा..

मला सीमित करणारा.

मी वेगाने वेडीपीसी होते

धडकते उसळते तुझ्या चरणाशी..

तू मात्र धीरगंभीर

जणू लक्ष्मणरेषा आखलेलला..

मी भांबावते रौद्र रूप धारण करते

तरीदेखील तू ध्यानस्थ

क्षितीजापल्याड नजर स्थिरावलेलला

माझ्या भावनांचे वेग

तुला तूसभर चिरा पाडत नाहीत..

भरती ओहोटी येते..

मला तुझ्यापासून दूर करते..

तरीसुद्धा मी तुझ्यापाशी येऊन थांबते.

सूर्याने लागलेल्या धगीनंतर..

चांदण्या रात्री शीतल ओलावा देण्यासाठी

शंखशिंपल्यांची तुझ्या पायी उधळणं करण्यासाठी..

निरंतर.।

 

© All rights reserved.

Image- wpmedia.com

प्रेमात पाडणारा प्रेमम्

images (5)

फिल्म वैगेरे वर मी कधी काही लिहिलं, असं वाटलं नव्हतं. त्याच त्या रटाळ कथा, मोठमोठाले सेट्स, आयटम साँग्स आणि कर्कश संगीत असं काही बॉलिवूडच्या फिल्मबद्दल हल्ली बघायला मिळतं. त्यामुळे दुसऱ्या भाषेत काही नवीन बघायला मिळतं का शोधत होते. मल्ल्याळम भाषेत शेवटी एक फिल्म सापडली, प्रेमम्! नावाला साजेशी अशीच.! प्रेमात पाडणारी.!

images (2)

कथा सुरू होते तरूण मुलापासून.त्याचे दोन मित्र आणि त्याचं एकतर्फी प्रेम असणारी शाळकरी मुलगी यांच्याभोवती सुरूवातीला कथानक फिरतं राहतं.. प्रेम मिळविण्यासाठी चालू असणारी धडपड, आगतिकता आपल्याला खिळवून ठेवते. पुलावर प्रेयसीच्या मागेमागे जाताना दाखवलेली द्रुश्य केवळ अप्रतिम.! हिरोच्या दोन मित्रांनी दिलेले सल्ले, केलेली मदत ( प्रत्येकाच्या आयुष्यात असा एकतरी जिगरी यार असतोच.!) रात्रीच्या वेळी चालणारी खलबतं आणि प्रेमवेड्या मित्राबद्दल वाटणारी काळजी साकारण्यात सहकलाकार कौतुकास पात्र ठरतात. सरबत तयार करताना टिपलेले बारकावे कमाल..! प्रेमवेड्या तरूणाचा प्रेमभंग होतो. आणि खरं प्रेम आहे म्हणून त्याने तिला तिचं प्रेम मिळवून देण्यासाठी मदत करतो. त्याचा प्रेमविरह डोळ्यात पाणी आणतो.

images (3)

हाच हिरो आणि दोन जिगरी यार आता कॉलेजात जातात. लाजराबुजरा प्रेमवेडा ते मारामारी करणारा व्हिलन असा काळानुरूप बदलणारा नायक नवीन पॉली ने उत्तमरित्या साकारला आहे. जुगार, दारू आणि व्यसनाधीन झालेले तीन मित्रांची कॉलेजमध्ये दहशत मात्र शिक्षणाची वाट लावते. अशा व्हिलनच्या आयुष्यात पुन्हा एकदा मुलगी येते..मलर.! बघताक्षणी नायकाची विकेट पडते. ती गेस्ट लेक्चरर असूनही तो तिच्याकडे ओढला जातो. नायकाची वाईट बाजू माहिती असूनही त्याला पाठीशी घालणं, फोनवर बोलणं, गजरा घेऊन भेटायला बोलावणं, डान्स शिकवणं, हे नायिकेचं वागणं उलगडतं नाही. मलरे हे गाणं वेड लावून जातं. साई पल्लवीने साकारलेली मलर ही नायिका प्रेमात पाडते. मेकअपशिवाय असणारी ही नायिका अक्षरशः  आपल्याला ओढ लावते. तिच्या डोळ्यात असणारी जादू अवर्णनीय !  मला तुझी आठवणं येईल, हे बोलून नायकाचा निरोप घेणारी नायिका सुट्टीनंतर परत येतचं नाही. काही प्रश्न आणि उत्तरं दिग्दर्शक आपल्यावर सोडतो. या वेळचा नायकाचा प्रेमविरह काळजात मात्र कालवाकालव करतो.

images (4)

कालांतराने हाच नायक पूर्णतः बदलून जातो.जबाबदारीची जाणीव त्याच्या चेहऱ्यावर दिसते. निखळ हास्य आणि खट्याळपणा पूर्णपणे लोप पावलेला दिसतो. तो केक शॉपची सुरुवात करतो. प्रेमविरहातून तो सावरलेला दिसतो. आणि पुन्हा एकदा माशी शिंकते. त्याच्या केक शॉप मध्ये एक मुलगी येते. नाही नाही म्हणता पुन्हा एकदा नायक प्रेमात पडतो. आपलं प्रेम व्यक्त करण्यासाठी तो जातो तेव्हा त्याला समजते की या नायिकेचा साखरपुडा ठरलेला आहे. पुन्हा पुन्हा नायकाच्या आयुष्यात असे का घडते, अशी हळहळ वाटायला लागते. पुढे काय घडतं, हे बघण्यासाठी प्रेमम् बघायलाचं हवं.

pgznqjffabaae.jpg

आयुष्याच्या टप्प्यावर मुलांमध्ये होणाऱ्या बदलाला नवीनने योग्य न्याय दिला आहे. त्याच्या प्रेमात आपणं रममाण होतो. त्याच्या हळवेपणात हरवून जातो आणि विरहात मुसमुसून रडतो. साई पल्लवने नाजूक, हसऱ्या नायिकेला उत्तमरीत्या साकारलेली आहे. दिग्दर्शकाला द्यावी तेवढी शाबासकी कमीच आहे. बुद्धीचा कस लावून सहज सोपी कथा गुंफण्यात तो यशस्वी झालेला आहे. काही टिपलेली द्रुश्य डोळे दिपवून टाकतात. संगीत तर अतिशय सुरेल..! ही फिल्म येऊन २-३ वर्षे झाली तरी तिची जादू तेवढीच आहे. कुठेतरी प्रत्येकजणाच्या आयुष्याशी ही फिल्म रिलेट करते. रोमँटिक फिल्मच्या दुनियेत या फिल्मने मानाचा तुला रोवला आहे. जेव्हा कधी मी ही फिल्म पाहते, तेव्हा मला तोच हळवेपणा तेच प्रेम नव्याने सापडतं. प्रेमात पडलेल्या, धडपडलेल्या प्रत्येकाने पहावा असाचं हा प्रेमम् !

पत्र लिहिण्यास कारण की..

images (2)

भाग-४

प्रिय,

ठरवलं होत कालपासून तुझ्याबद्दल काही म्हणजे काही लिहीणार नाही. उगाचं मी लिहीत बसते. तू नसतोस वाचायला कधी!! कंटाळवाणं वाटत असेल ना तुला सगळं असं शब्दांमध्ये बांधून ठेवणं. म्हणून ठरवलं आजपासून तुझ्यावर लिहिणं बंद! मला काय वाटतं ते मला असं सरळ सरळ नाही सांगता येत. त्याबाबत थोडा अभ्यास नाही झाला म्हणा ! असो. आता तुला आवडतं नसेल ती गोष्ट करण्यात काय मजा? अवघड जाईल थोडं. शिकेल पण हळूहळू. व्यक्त व्हायला. तुझ्याकडून धडे घेईल. तुला वेळ नसेल तर गुगल ला विचारेन. यू ट्यूब वर शोधेन. कुठे क्लासेस वैगरे असतील कारे? भावना व्यक्त करायला शिकवणारे ?? असायला हवेत. माणसं माणूस म्हणून जगायला विसरलेत. भावना संपायला लागल्यात. भरकटले बघ परतं, दुसऱ्या विषयात. आहे ते असं आहे बघ. तुझ्याशी किती बोलू नि किती नको असं होऊन जातं. पण तू मात्र अबोलच राहतोस. मोजक्या प्रश्नांची मोजकी उत्तरं. मी तुझ्या मनाचा ठाव घ्यायचा प्रयत्न करते. पण काहीतरी अस्पष्ट मर्यादा मला जाणवते. मग मी पुन्हा गप्प होते. आहे या बोलण्यातून तुला शोधायचा प्रयत्न करते. जेव्हा तुझ्याविषयी लिहिते ना दडपणाशिवाय लिहीते. भावनांचा पसारा मांडते. तेव्हा मीच फक्त बोलत असते. तू मूकपणे ऐकून घेतो. पण असो आता ठरवलं आहे ना मी तुझ्याबद्दल लिहिणार नाही. तुला आहे असं, मला समजता येईल ,तेवढंच समजून घेणारं.! माझ्या भावना डोळ्यांतून व्यक्त होतीलं. ते डोळे तेवढे वाचशील ना?
माझा अबोला थोड्या दिवसांत कमी होईल. सवय आहे ना तुझ्या बद्दल लिहायची आणि पुन्हा पुन्हा तेचं वाचायची. असू देत. सवयी बदलायला वेळ लागतो. पण खरं मी तुझ्या वर परत लिहिणार नाही. बघं किती मी वेडी.! नाही नाही म्हणता तू आलासं की प्रत्येक वाक्यात. एवढंस जग माझं तेही तू व्यापलेलं.! वेडी मी..आणि वेडं माझं तुझ्यावरच प्रेम.!
 

© All rights reserved.

स्वच्छंदी….?

download (1).jpg

” कुठे आहेस गं,?” बऱ्याच दिवसांनी माझ्या एका मित्राचा फोन आला.
“मी कुठे असणारं, इकडेच आहे. तू बोल.. आज कसं काय फोन केलास?” मी अंदाज घेत बोलले.
” काही नाही गं. सहजचं. वीकेंडला भेटुयात. बरेच दिवस  झाले काही चांगलं खाल्लं नाही. गप्पा आणि चहा पण होईल.” स्वारी उत्तरली.
” बरं ठीक आहे.” मी फोन ठेवला.
इतक्या दिवसांनी असा अचानक फोन हा काही निव्वळ योगायोग किंवा सहजच असा नव्हताचं. आता काय पराक्रम करून ठेवलेत काय माहिती, अशाच विचारांनी माझ्या डोक्याची मंडई झाली.
कामाच्या गडबडीत विचार मागे पडले, शेवटी  माणूस म्हणलं की स्वतः चाच विचार आधी येणार.! आदल्या रात्री मेसेजने आठवण करून दिली,
“हाय, उद्या भेटतोय. आपल्या कट्टयावर. वाट बघतोय. टांग देऊ नकोस.”
म्हणजे पोराने मेसेजवजा धमकी दिली तर.. !नेहमीसारखं परीक्षक आणि सल्लागार अशा दोन्ही भूमिका मला न सांगता पार पाडाव्या लागणार. मनाची तयारी करून ठेवली.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी आठच्या सुमारास कट्ट्याजवळ पोहोचले. पहिला चहा सुखासुखी प्यावा म्हणून गेल्या गेल्या एक कप चहाची ऑर्डर दिली. रस्त्यावरची गडबड पहात चहाचा आस्वाद घेत होते. सुखं म्हणजे हेच ते. लोकांची गडबड आपण पाय ताणून आरामात पहावी..अहाहा..! चहाचा शेवटचा घोट पिऊन झाल्यावर लक्षात आलं; आपण ज्यासाठी इकडे आलो तो तर अजून आलाचं नाही. अजून लोळत पडलाय का हा..? नंबर डायल केला. गोड भाषेत उत्तर आलं, “आपण संपर्क करु इच्छिणारी व्यक्ती कव्हरेज क्षेत्राच्या बाहेर आहे.” म्हणजे याने माझा पोपट तर केला नसेल ना.? दचकलेच मी..! वेळेआधीच येऊन लोकांची वाट पहाणं, ही माझी वाईट खोड. दुसऱ्याला कशाला दोष द्यावा. असो. वाट बघण्याशिवाय पर्याय नव्हता. येणाऱ्या जाणाऱ्या लोकांनी पैसे नसताना फाईव्ह स्टार मध्ये गेल्यासारख्या नजरा माझ्यावर फिरवल्या. जणू मला कुणी ओळखत नाही, अशा अविर्भावत मी नजरा चुकवत होते. तासाभरानंतर नानांचे सुपुत्र उगवले.
” फाईनली, आपण भेटलो..अमेझिंग यार..” उशीर झाल्याची कोणती खंत बोलण्यात नव्हती.
” वेळ कधी पाळायला शिकणार..? आणि ते फोनच खोकं कुठं फेकलसं.” माझी चिडचिड.
” हाहाहा, ते होय. घरीच ठेऊन आलो. फ्लाईट मोड वर..!” डोळे मिचकावत तो बोलला.
“तू डोक्यावर पडला आहेस का?? घरी का ठेवलास. कोणाचा फोन आला तर महत्वाचा.”  माझी तणतण वाढायला लागली.
” व्हॉट्सऍप वर फुकट मेसेज पाठवणं, यात काय महत्वाचं काम असणार..? मरूदे. ते डबड सारखं वाजत राहतं. बोलायचं सोडून स्क्रीन सतरा वेळा चिवडत बसतो  आपण.”  हा इतका विचारवंत कसा झाला, माझ्या भुवया उंचावल्या.
वेटरने चहा आणि नाश्ता टेबलवर आणून ठेवला. इकडच्या तिकडच्या गप्पा झाल्या. विषयाला हात घालावा म्हणून मी विचारलं,
” तुला सहा महिन्यानंतर अचानक कसं भेटायचं सुचलं रे. इतर वेळी गाढवासारखं लोळतं वीकेंड काढतो. स्टेटस अपडेट करत राहतो. अचानक कसं..? सगळं खरचं ठीक आहे ना?”
दीर्घ श्वास घेऊन तो उत्तरला, “नाही, सगळं ठीक नाही. तेच..”
” आता काय घोळ घातला..?? पोरीचं काही?? आता मी काही तुला मदत करणार नाही बाबा. ” त्याला तोडतं मी म्हणाले.
” अगं हो.. ऐक तरी आधी. पहिलं पोरीचं काही भानगड नाही. दुसरं, मला तुझी मदत नको आहे. तिसरं, माझा निर्णय पक्का आहे.” थंडपणे त्याने उत्तर दिलं. आता फक्त श्रोता म्हणून माझी भूमिका होती.
“बोलं पुढे.”
” मी जॉब सोडतोय. उद्या रिझाईनच लेटर देईल बॉसला.” चावीशी खेळत सहज तो बोलला.
“काय?” मी उडालेच. २० लाख वर्षाला देणाऱ्या नोकरीवर तो फुटबॉलला मारावी तशी लाथ मारत होता.
” होय. माझा निर्णय पक्का आहे. यावर आता तुझं लेक्चर नकोय. तुला कल्पना असावी म्हणून सांगितलं.” तो म्हणाला.
” अरे पण असं तडकाफडकी का? नानांशी बोललास का? आणि नोकरी सोडून करणार तरी  काय आहेस.??” माझ्या डोक्यात गोंधळ  उडाला.
” कंटाळा आलाय मला. नाही करायचा जॉब. नानांना सांगितलं आहे. वाद झाला आमचा बराच. त्यांना काही पटलं नाही हे. बोलायचे बंद झालेत तेव्हापासून.” त्याचा नाराजीचा स्वर जाणवला.
” कंटाळा ?? अरे काय खेळ आहे का सिरीयल आहे कंटाळा आला म्हणून सोडायला.?” माझा पारा आता चढायला लागला होता.
” ए बाई.. जरा शांतीत घे. जॉब मी सोडतोय. तू कशाला तापतेस.?”
” तुला काहीच वाटतं नाहीये सीरियसली..?” मी आश्चर्याने विचारल.
” हे बघ, तू डॉक्टर आहेस. तुला कुणाच्या हाताखाली काम करणं काय असतं माहिती नाही. मला खूप काही वाटत आहे. पण आता बॉसबिसच्या हाताखाली काम करणं जमणार नाही.”
“असं काही नाही. कुणाच्या वरच्या पोझिशनला कुणीतरी बसलेला असतो. पण जॉब सोडून तू करणार तरी काय ?”
” आता कसं मुद्दयाचं बोललीस. तो पण प्लँन रेडी आहे.” पुढे सरकत हसून तो बोलला.
” मी ठरवलयं, मस्त वर्ल्ड ट्रिपला जायचं. देश बघायचे. लोकांना भेटायचं. वेगवेगळ्या कल्चरला जाणून घ्यायचयं. आय वॉन्ट टू लिव्ह लाईक फ्री बर्ड.!  ये जवानी हे दिवानी मधल्या रणबीर सारखं.” आनंदाने तो म्हणाला.
” जमिनीवर ये कावळ्या.. आपली झेप किती आपण बोलतो किती?? फिल्मी स्टाईलने जगणं कमी करं. २६ वर्षांचा घोडा झाला आहे आता.”फटकारत मी बोलले.

” यार तुम्ही ना साच्यातून बाहेर येऊन जगणारचं नाहीत. सडणार आहेत तिथेचं. वेगळं काही करावसं वाटतं नाही का तुम्हाला.?  लग्न- पोरंबाळं-संसार म्रुत्यु बासं संपलं आयुष्य..” तिरकसपणे तो म्हणाला.

” बरं ठीकेयं आमचं. तुझं काय ?  फिरतीवर निघालायं. पैशांचं काय ? नाना आणि काकूंचं काय ?? स्वतः साठी जबाबदारीतून पळवाटा काढू नकोस.”

” पैसे पैसे …पैसे येत जात राहतात.  आनंद मिळवावा लागतो. आणि न आवडणाऱ्या गोष्टी करण्यात काय मजा.? मी आतापर्यंत तेच करत आलोय. आता नाही जमणार. प्रचंड कंटाळा आलाय असं ओढत जगायचा. नानांचं म्हणशील तर त्यांना त्यांची पेंन्शन आहे. माझी सेविंग्ज आहे. होईल त्यांचं आरामात त्यात.” शांतपणे तो उत्तरला.

आता यावर खरचं माझ्याकडे बोलायला काहीच नव्हतं. बरोबर की चूक तेही माहिती नव्हतं. एक मात्र होतं, मला स्वतंत्र जगायचं ही आजकालच्या तरूण पिढीचं ब्रीदवाक्यचं होतं आहे. स्वतंत्र याची व्याख्याचं मला झेपतं नाही. इतके अल्पी झालयं का सगळं, की जबाबदाऱ्या सोडून पळावसं वाटतं. मान्य आहे, टेन्शन आहेत, धावपळ आहे. मग सगळा शिक्षण आणि जगण्याचा अट्टाहासच का??

” बिलं भर आता एवढं, मी बेरोजगार आहे आता.” त्याच्या हसण्याने मी भानावर आले.

बील ठेवून त्याचा पाठमोऱ्या आक्रुतीकडे मी पहातचं राहिले. तेव्हा माझ्याकडे शुभेच्छा द्यायला आणि काळजी करायला शब्दचं नव्हते.

 

 

© All rights reserved.

पत्र लिहिण्यास कारण की..

 images (2)

भाग-३

  प्रिय…

  मी तुला पाहते, निळ्याभोर आकाशात विहार करताना. तसा आहेसही तू, स्वच्छंदी, स्वतंत्र, लहरी वाऱ्यावर स्वार झालेल्या पाखरासारखा ! तू उंचच उंच भराऱ्या घेतोस. मनसोक्त आस्वाद घेतो जगण्याचा.  मी हर्षभरीत होते. तुला असं मुक्तपणे जगताना पाहून हरखून जाते. मी खिडकीतून एकटक तुला न्याहाळते. कधी कधी तू नजरेआड जातोस. मी घाबरून जाते. तरीदेखील मला तुला माझ्या प्रेमाच्या पिंजऱ्यात बंद करून ठेवावसं वाटत नाही. तुला पिंजऱ्यात अडकवलं तर आपल्यामध्ये पिंजरा नकळत आडवा येईल. मुक्तपणा जसा तुझा श्वास आहे तसा तू माझा श्वास आहे. स्वतः चा श्वास कधी कोंडून ठेवतं का कुणी? प्रेमाला बंधनात बांधलं तर ते कोमेजून जात. कधी कधी तर संपून जात. मोकळ सोडलं तर बहरतं..अगदी गुलमोहोरासारखं. तसचं तुझ्याबाबत..जितका तू मनमोकळेपणाने वावरतो. तितका तू अधिक खुलतो. तुझं खुलणं मला आभाळाएवढा आनंद देतं. अजून काय हवं असतं प्रेमात.! 

 

 

 

 

To be continued.

© All rights reserved.